• Marijke van Kuijck

Welkom Niklas! Mijn bevallingsverhaal

Wat waren we gelukkig toen we eindelijk dat tweede streepje op de zwangerschapstest zagen verschijnen. Het was amper zichtbaar met het blote oog, maar het was er wel degelijk. Eindelijk, na jaren bloed, zweet en tranen werd onze liefde bekroond met het allermooiste geschenk, onze baby Niklas! Die 9 maanden zijn letterlijk voorbijgevlogen en dan was het plots zover, tijd om te bevallen...


Niklas is een grote baby, dat was in mijn buik al vrij snel duidelijk. De laatste maanden werd mijn zwangerschap daarom extra nauwlettend opgevolgd en was het een beetje spannend of het al dan niet een keizersnede zou worden. Omdat er steeds werd gezegd dat Niklas zo groot is kreeg ik angst voor schouderdystocie bij een normale bevalling. Toevallig kwam er daar op Facebook een artikel over voorbij en dat had ik natuurlijk aangeklikt. Geloof me, als je bijna moet bevallen kun je zo’n dingen dus beter gewoon niet openklikken!


Vrijdagavond 3 december werd ik opgenomen in het ziekenhuis en hebben ze de bevalling ingeleid. Het was een spannende dag, het besef dat mijn laatste dag van de zwangerschap was aangebroken zorgde voor wat traantjes, ik was namelijk echt graag zwanger en heb van elk moment intens genoten. Maar, van de gedachte dat we weldra ons zoontje zouden ontmoeten werd ik heel blij.


Eerst werd de bevalling op gang gebracht met vaginale tabletten. Die bleken echter na een paar uur niks geholpen te hebben, dus besloten ze een ballon in te brengen. Ik vond dat enorm pijnlijk, volgens mij komt dat omdat ik letterlijk nog niks ontsluiting had, zelfs niet 1 cm. De uren die daarop volgden had ik echt enorm veel pijn van de ballon en uiteindelijk heb ik tegen de vroege ochtend een epidurale verdoving gevraagd. Ook na een hele avond en nacht met ballon had ik nog maar 1 cm ontsluiting en werd het duidelijk dat het een lange bevalling zou worden. ’s Ochtends werd die vreselijke ballon er eindelijk uitgehaald en werd een infuus aangelegd, dat de boel zou moeten versnellen. Uiteindelijk heeft het nog tot 19:00 u geduurd eer ik kon persen. Op dat moment waren we bijna 24 u verder. Dankzij de epidurale verdoving heb ik sinds de ochtend tot aan het persen de hele tijd kleine hazenslaapjes kunnen doen.


Rond 16:00 u had ik het gevoel dat de epidurale niet meer goed zat en niet meer goed hielp als ik op het knopje duwde. De anesthesist is meerdere keren komen kijken naar de pomp, de epidurale zelf en heeft ook via het infuus medicatie bijgegeven. Ik bleef de weeën echter voelen en had echt het gevoel alsof de epidurale het niet meer goed deed. Dat gevoel had ik nog steeds toen ik mocht gaan persen. Ik voelde sommige stukken van mijn buik terug. Andere stukken waren nog wel goed verdoofd. Ik was ook al enkele uren behoorlijk suf en misselijk van de medicatie van de epidurale verdoving. Niklas zelf deed het de hele tijd echt super, de waarden op de monitor waren die 24 u lang de hele tijd perfect.


Om 19:00 u mocht ik beginnen persen, ook al zat Niklas nog redelijk hoog en was mijn baarmoedermond nog niet helemaal verstreken. Ik had wel voldoende ontsluiting en dus was het tijd voor het echte werk! Op dat moment begon het me te dagen dat het ging beginnen en we nu Niklas zouden ontmoeten! Zo spannend! Ik werd eerlijk gezegd ook wel heel erg bang, omdat ik niet wist wat me te wachten stond en nog steeds angst had dat hij er niet uit zou geraken of zou vast komen te zitten. Ik heb in totaal een kwartier geperst, maar er gebeurde niks. De gynaecoloog heeft nog heel even geprobeerd met een vacuümextractor met handpomp (kiwi), maar zei al snel dat ik moest stoppen met persen. Niklas zijn hoofd was te groot en mijn bekkendoorgang te smal. Dus werd het OK gebeld om alles op een spoedkeizersnede voor te bereiden. Vechten tegen de natuurlijke aandrang om te persen is best heftig, wat een raar gevoel! Gelukkig stopten die persweeën een half uurtje nadat het infuus werd afgekoppeld, net op tijd, want op dat moment werd ik het OK binnengereden.


Het was er druk, alles werd klaargemaakt en intussen probeerden ze mij ook een beetje gerust te stellen want ik was enorm aan het beven van de adrenaline. Ik was ook bang, omdat ik niet wist wat er op me af ging komen en nog steeds het gevoel had dat mijn epidurale niet meer goed werkte. De anesthesist heeft nog een keer gecheckt of de huid gevoelloos was, door erin te nijpen. Dat voelde ik niet en de incisie gelukkig ook niet. De keizersnede zelf ging heel snel, op tien minuten tijd was Niklas geboren. Ik hoorde hem eerst heel zachtjes huilen en dan heel fel. Toen ik zijn prachtig stemmetje voor het eerst hoorde begon ik te huilen, tranen van intens geluk en opluchting! Toen ging het doek naar beneden en toonden ze hem aan ons, een perfecte baby! Het is zo cliché maar dit was het mooiste moment van ons leven. Het grappige is dat ik een vroedvrouw op een gegeven moment hoorde zeggen: “Hij had er nooit op de natuurlijke wijze uitgeraakt!” Vervolgens werd Niklas in een aparte ruimte gewogen en gemeten en mocht mijn man zijn navelstreng doorknippen. Dan kwam Stijn met Niklas naar mij, zo bijzonder! Ik was op dat moment echter te suf van de medicatie en durfde Niklas niet vast te houden, ik was bang dat ik hem zou laten vallen. Stijn heeft hem dan dichtbij mij gehouden en zo hebben we even geknuffeld. Een moment van intens geluk! Achteraf zag ik op de foto’s dat het net lijkt of Niklas mij een zoentje geeft! Maar ook een moment waarop ik immens veel pijn had.


Ik voelde namelijk in mijn buik enorm veel pijn en een ongelofelijke druk. Ik zei tegen Stijn dat hij dringend de anesthesist moest roepen want dat ik het niet meer uithield. Ik voelde niks uitwendigs, geen pijn aan de incisie, maar wel inwendig. Ook al heb ik een hoge pijngrens, dit was te veel voor mij. De anesthesist heeft me vervolgens in een lichte slaap gebracht. Mijn epidurale bleek niet meer helemaal goed te zitten, wat op zich ook niet helemaal gek is, omdat deze al zo lang in mijn rug zat. Ik heb ook nooit verdoofde benen gehad en kon dus tijdens de hele duur dat ik een epidurale had, mijn benen gewoon bewegen. Vanaf ongeveer 16:00 u voelde ik de weeën ook steeds harder en heb ik wat zitten wroeten. Al deze bewegingen hebben er waarschijnlijk geen goed aan gedaan. Ik was nog wel verdoofd, maar niet meer helemaal. Al bij al is dit geen grote ramp, ik heb er ook geen trauma van. Het was verre van ideaal, maar ik ben al heel blij dat ik de incisie zelf niet gevoeld heb. Toen ik terug wakker werd, waren de verpleegsters me naar mijn kamer aan het rijden op de materniteit. Ik was nog erg suf en had veel pijn.


Ze reden me de kamer binnen en zag ik Stijn en ons zoontje. Daar was hij dan, onze langverwachte baby Niklas. Stijn mocht nog een uurtje bij ons blijven en moest daarna helaas naar huis, dat was toen het coronabeleid. We hebben toen met twee intens genoten van ons kleine wondertje, waar we zo lang op hebben moeten wachten en zo voor hebben moeten vechten. Hij is het allemaal dubbel en dik waard! Voor hem zou ik het zo allemaal opnieuw doen; de hele ellende met de hormonenkuren, de operatie en ook de hele bevalling, ook al liep die niet helemaal zoals ik het had gehoopt. Die avond en nacht was ik nog heel suf van alle medicatie en de slaapverdoving. Ik herinner me er dus niet zo heel veel meer van. Die avond en de dag daarna kon ik helemaal niks, ik voelde me alsof ik door een vrachtwagen was overreden. Op dat moment besef je wat voor een superhelden de vroedvrouwen zijn! Zij lopen zich dag en nacht met een glimlach de benen van onder het lijf om alle mama’s bij te staan en te helpen waar nodig. Toen ik daar zo hulpeloos in het ziekenhuisbed lag en mijn kleintje niet kon pakken als hij huilde, besefte ik dit des te meer.


Een keizersnede en de eerste dagen daarna zijn niet erg glamoureus (een natuurlijke bevalling volgens mij ook niet) en die roze wolk is ook echt een fabeltje. Je kunt bijna niks en hangt van iedereen af voor hulp. Dat neemt niet weg dat ik het zo allemaal opnieuw zou doen! De gedachte dat mijn kindje veilig geboren is en eindelijk in mijn armen lag, gezond en wel, maakte voor mij alles goed. Alle onzekerheden en angsten die ik voordien ervoer, verdwenen als sneeuw voor de zon. Ook al is mijn keizersnede niet ideaal verlopen, toch ben ik blij dat ik niet natuurlijk ben bevallen, mijn angst dat Niklas in het geboortekanaal vast zou komen te zitten, was echt heel erg groot. Ik ervaar het dan ook niet als een gemis, dat ik niet natuurlijk ben bevallen. Ik draag mijn litteken met trots, als ik ernaar kijk voel ik me blij en fier, omdat daar mijn lieve baby Niklas uit is gekomen.


Als ik opnieuw zwanger geraak, ga ik terug voor een geboorte via keizersnede. We hebben dit met de gynaecoloog besproken en dan wordt het sowieso een geplande keizersnede. Ik zou dan graag voor een gentle sectio gaan, dat lijkt me heel bijzonder! Hopelijk worden we snel gezegend met een tweede kindje. Wordt hopelijk vervolgd…



93 weergaven

Gerelateerde posts

Alles weergeven

MARIJKE
van Kuijck

AirBrush_20211013153940 (1).jpg

Hi, leuk dat je er bent!

Ik ben Marijke, thirty-something mompreneur met een passie voor reizen, fotografie, interieur en duurzame (kinder)mode. Ik ben een echt happy-go-lucky iemand en ga met de nodige (droge) humor door het leven.

 

Sinds 2016 woon ik in het gezellige stadje van Brabant, aan de rand van Zeeland, met mijn man Stijn, ons zoontje Niklas en onze 5 katten (jawel, dat lees je goed). Een gezellige drukte dus! Daar zijn we sindsdien op een rustig tempo onze eigen woning volledig aan het renoveren.

 

Wanderlust is our middle name, dus zo vaak we kunnen, trekken we erop uit met zijn drietjes. De wereld is zo mooi en er zijn zoveel prachtige plekken te ontdekken samen.

 

In mijn blogs neem ik je mee in mijn dagelijks leven. Ik schrijf over mijn belevenissen als moeder, onze reisavonturen (inclusief mooie plaatjes), onze verbouwingen en geef handige tips.

Als je vragen hebt, meer wilt weten of een bericht wilt sturen, neem gerust contact met me op! Volg meer over ons op Instagram: @marijkevankuijck.

Meer over mij

See you on social media!

  • Instagram - Black Circle
  • Pinterest - Black Circle
  • Facebook - Black Circle

Volg je me al op Instagram?